Wat ik geleerd heb na een jaar samenwonen

Wat ik geleerd heb na een jaartje samenwonen

7 februari 2016

6 februari 2015. Onze eerste avond in ons nieuwe huisje was eindelijk aangebroken. Na een half jaartje klussen, schilderen en meubeltjes in elkaar schroeven was het dan zo ver. We hadden lang naar dit moment uitgekeken, maar toch voelde die eerste avond best een beetje vreemd aan. Na een jaartje samenwonen is dit huis echter onze thuis geworden. Een plekje waar we graag vertoeven na een dagje op het werk, een avondje uit of een reisje ver weg. Ik wist van tevoren eigenlijk wel dat we dat samen goed gingen doen, maar er zijn zo van die dingen die ik pas later ontdekt heb. Zo hebben we al een heuse verzameling eenzame sokken, leidt het huis soms zijn eigen leven en vult de koelkast zich nog niet altijd vanzelf. Hoe dan ook, na dit eerste jaar samenwonen weet ik het wel zeker, het was een van de beste beslissingen die we ooit samen genomen hebben. Lees je mee?

Het was zondagavond. Gezellig stonden we met z’n tweetjes samen in de keuken, onze keuken. Ik sneed de groentjes, vriendlief maakte het eten klaar. Ondertussen dekte ik de tafel voor de eerste keer. Het voelde allemaal een beetje vreemd aan, die eerste avond in ons eigen huisje. Want zo voelde het nog niet helemaal. Een ding wist ik echter wel zeker, hier zag ik mezelf wonen. Samen met vriendlief. En misschien ooit nog een kat. Gezellig nestelden we ons in de zetel, leuk muziekje op, glaasje cava in de hand en veel te veel hapjes. Want zo ben ik nu eenmaal. Ik maak altijd te veel hapjes. En hoe leuk het dat weekend allemaal begon, op maandag sloeg het allemaal een beetje om. Vriendlief stond op met een hevig griepje, en nadat ik mezelf twee uur als een gek gedwongen had om aan het werk te gaan, stuurde de thermometer mij met 40 graden koorts naar huis toe. Daar lagen we dan, twee gevelde zieken naast elkaar in de zetel. Gelukkig kwamen onze ouders ons hele voorraden soep, fruit en groentjes brengen. Want daar waren we natuurlijk weer niet op voorbereid. Eigenlijk was het best wel gezellig, zo samen ziek in de zetel. En al gauw zagen we er ook de humor wel van in. Want dat overkomt alleen ons weer. Het was alvast een week om niet snel te vergeten, maar hé, dat hadden we dan toch ook weer meegemaakt.

Nu we heel wat housewarming feestjes, dineetjes en filmavondjes verder zijn, is dit huis vooral onze thuis geworden. En na dat jaartje heb ik best wat dingen ontdekt. Zo blijven sokken nooit met z’n tweeën. Nooit. Het is me een waar mysterie, maar na een jaar samenwonen hebben we al heel wat eenzame sokken verzameld. Misschien ligt het aan het feit dat vriendlief ze op de vreemdste plekken achterlaat (een beetje zoals het broodkruimelspoor van Hans en Grietje). Of misschien eet de wasmachine ze wel op. Dat is dan weer zijn theorie. Anyway, op de een of andere manier durven er zo wel eens wat dingen te verdwijnen. Om dan na een paar weken plots weer op te duiken. Je zou haast beginnen denken dat hier nog iemand anders leeft. Want wij twee waren het alvast niet.

Een van de dingen die mij het meest verbaasd hebben, is dat, hoewel we elkaar toch bijna elke dag zien,  we elkaar niet noodzakelijk altijd écht zien. We hebben allebei onze eigen hobby’s, gewoontes en dan willen we natuurlijk ook nog wel eens wat tijd voor onszelf. En toen hebben we beslist om, net zoals we vroeger altijd deden, wekelijks een aantal dates in te plannen. Want dat doe je voor het samenwonen eigenlijk ook altijd. En zo werkt het voor ons perfect. We geven elkaar de ruimte die we nodig hebben om ons eigen ding te doen, en zo kijken we altijd uit naar de gezellige avondjes waarop we samen op stap gaan (of gewoon gezellig samen thuis blijven). Want thuis blijven, dat begin ik best leuk te vinden, zo af en toe. Misschien heeft het te maken met mijn groeiende Netflix-verslaving of het feit dat die zetel nu eenmaal zo perfect is, maar ik hou wel van een avondje samen op de bank. Waar ik vroeger steevast de deur uit wilde, geniet ik nu des te meer van thuis zijn. Wat niet wil zeggen dat we er niet meer op uittrekken, integendeel. Omdat vriendlief op zaterdag aan het werk is, staan onze zondagen bijna altijd in het teken van op stap gaan. Nieuwe plekjes ontdekken, een gezonde wandeling maken of samen leuke dingen uitproberen, een zondag bij ons is alvast niet saai.

En net dat maakt het samenwonen zo leuk. Want het gaat eigenlijk helemaal niet om het altijd samen zijn (hoewel dat natuurlijk heel leuk is). Nee, het gaat veel meer om het praten met elkaar, om elkaar de ruimte te geven en elkaar aan te vullen. Niet om die sokken die af en toe verdwijnen, of die afwas die op je staat te wachten. Die dingen horen er nu eenmaal bij. Het leukste aan samenwonen is volgens mij, dat je ontdekt dat je samen eigenlijk heel veel meer kunt. En na een jaartje in ons eigen huisje, weet ik zeker dat er nog heel wat jaartjes mogen volgen. Samen met vriendlief. En misschien wel een kat. Of twee.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Vorige post

DIY: popcorn bakjes

Volgende post

Maandagse muziekjes #2