The Longest Hour: een nachtelijke ontsnapping uit Ieper

The Longest Hour: een nachtelijke ontsnapping in Ieper

21 februari 2016

Het was al laat op de avond toen we met z’n zessen door de kleine straatjes van Ieper wandelden. Het was bijna middernacht, de ijskoude wind sneed dwars door onze jassen heen. Op de omliggende huizen tekenden zich enge schaduwen af. De wind raasde door de bomen. In de straten was het muisstil. Aan onze rechterzijde zagen we plots een kerk. De gezichten op de beelden keken ons strak aan. Na een korte wandeling kwamen we aan in de Pateelstraat. Het was er pikdonker. We gaven de code in die we een paar dagen eerder toegestuurd kregen. De voordeur ging krakend open. Onze bezittingen lieten we beneden achter en voorzichtig gingen we de trap op. De deur was nog gesloten. De naam op de deurbel luidde Ludovicus. Volgens velen een excentriekeling en een verwoed verzamelaar van oude oorlogse spullen. Uit goede bron hadden we vernomen dat hij onlangs verdween, zomaar, uit het niets. Nooit eerder was iemand zijn huis binnengeglipt. Wat we even later zouden aantreffen, daar waren we niet op voorbereid.

In de inkomhal kregen we een korte verwelkoming. Op het scherm aan de muur althans, want in het huis waren we alleen. Of dat dachten we. Het vooroorlogse interieur bracht ons alvast in de juiste stemming. Na een korte introductie, sprong de klok op het scherm plots op één uur. Zoveel tijd hadden we dus om het huis te verlaten. En die uitdaging gingen we maar al te graag aan. Elk gingen we op zoek naar aanwijzingen en naar voorwerpen die ons op weg konden helpen. Na heel wat gepuzzel en uitstekend teamwork, kregen we de eerste deur eindelijk open. Op naar de volgende kamer. Enthousiast waren we wel, en dat kregen we achteraf dan ook uitgebreid te horen. Als een gek liepen we heen en weer door het huis, op zoek naar aanwijzingen. Ondertussen probeerden we elk mogelijk raadsel op te lossen, aanwijzingen met elkaar te verbinden en vooral, de volgende deur open te krijgen. Moeilijk was het in elk geval, onmogelijk zeker niet. En toch kwamen we net een paar minuten te kort.

Toen de klok plots aangaf dat we nog maar 1 minuut te gaan hadden, wisten we dat het te laat was. Het huis konden we niet meer ontsnappen, maar een fantastische ontsnappingsavond was het zeker.  Een ding weten we alvast zeker, dit was niet onze laatste escape game. The Longest Hour in Ieper is dan ook een fantastische escape game, perfect als teambuilding of met vrienden. Ik raad je alvast aan om zeker met een groepje te gaan, dat maakt het des te spannender en zorgt alvast voor heel wat gespreksstof nadien. Want deze escape game was alvast hét gespreksonderwerp van de dag.  Het huis in Ieper is trouwens fantastisch ingericht, volgepropt met oude vooroorlogse spullen en ook het spel zit erg goed in elkaar. Van zodra er een nieuwe verhaallijn komt, zien ze ons hier zonder twijfel terug. En daar zijn we het allemaal over eens.

Zelf ook zin gekregen om deze escape game te spelen? Voor het spel heb je een team nodig van 3 tot 6 spelers. Per speler betaal je dan tussen de 17 en 20 euro, afhankelijk van het aantal spelers. Op de website van The Longest Hour kan je online reserveren. Het huis bevindt zich in de Pateelstraat 1 in Ieper. Veel succes! En laat zeker eens weten of jij het huis wél wist te verlaten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Vorige post

Gedachten van een vijfentwintigjarige

Volgende post

5 bloggers die je zéker moet volgen